Want ik wil ook in zo'n bos zijn. En dan wil ik daar ook middenin goudgele bladeren staan, zonder bang te hoeven zijn, en genieten van de schemering, van de prachtige avondschemering. En dan wil ik ook zo'n boshuis met typische boshuisinrichting, voor als ik genoeg hebben van het door de bladeren te stampen en ik in mijn houthakkerskleding op de bank wil gaan liggen.
Ik wil alleen niet alleen.
Ik moet leren maar ik heb er geen zin in. Ik heb zin om een verhaal te schrijven, maar ik weet dat ik toch geen tijd heb om 'm af te maken. Ik heb zin om te schilderen, maar als ik eenmaal begin zal mijn kamer dagelang volstaan met verfpotten en rondslingerende kwasten, en dat is ook niet bevorderend voor mijn studeergedrag. Ik heb zin om een spannend boek te lezen, maar dan ga ik me schuldig voelen omdat ik eigenlijk een studieboek zou moeten lezen. Ik heb zin om Gideon te zien, maar hij is in Londen.
Gelukkig hebben we Rollercoaster Tycoon nog. Driewerf hoera voor het pretentieloze vermaak. Zucht.
Om één of andere zeer, zeer duistere reden heb ik de hele tijd de neiging om op deze weblog posts van twitter-achtige omvang te plaatsen. Wat natuurlijk een beetje suf is. Ik zou natuurlijk ook gewoon een twitteraccount aan kunnen maken, heb ik ook weer wat om me van de straat te houden (kuch) maar ik was er altijd net zo trots op dat ik mijn wiewatwaar op hyves al sinds twee jaar met rust heb gelaten.
Misschien moet ik daar maar eens verandering in brengen.
Oh, en deze post slaat nergens op. Behalve dan op: ikgavandonderdagtotzondaglekkernaarlonden! Ziejullielater!
Ik vraag me altijd af waarom iedereen kersen toch altijd zo lief en schattig vindt - waarom printjes met dit fruit erop menig jurkje of haarspeldje versieren en dan altijd een hoop ooohs en aaahs veroorzaken, net alsof het jonge katjes zijn. Ik zit op dit moment deze krengen - kersen, geen katjes - te eten en na twee minuten zien mijn handen er al uit alsof ik ze met bloed heb besmeurd. De kers zelf ziet eruit als een kadaver - de structuur van het vruchtvlees is behoorlijk, eh, vlezig. Bovendien helpt de donker-roodbruine kleur ook niet mee om me dit fruit aan een vrucht te laten denken in plaats van aan de binnenkant van een hert.
Ze zijn wel erg lekker, dat dan weer wel.
Ik doe altijd net alsof ik niet pretentieus ben maar stiekem doe ik best wel mijn best met blogs schrijven, helaas is er om één of andere reden een ongeschreven regel die vertelt dat je laatste zin een uitsmijter moet zijn en ik ben daar niet zo goed in, ik krijg dan altijd van die hele vieze clichézinnen, zinnen die niemand snapt of gewoon suffe zinnen, dus heb ik besloten deze post maar uit één lange zin te laten bestaan, heb je dat probleem ook niet en who needs punten anyway.
22 augustus 2009, Lowlands, Biddinghuizen. Patrick Wolf treedt op in de India. In zijn strakke, gouden pak rent hij van de ene kant van het podium naar de andere, wild zwaaiend met zijn haarextentions, extra overdreven sensuele gezichten trekkend. Zijn borst is bezaait met glitters. Wanneer hij snel beweegt, vliegen deze van zijn lichaam af. Wolf gaat zingend op het podium liggen, poseert uitdagend voor de fotografen, betast zichzelf en vliegt weer naar de andere kant van het podium. Haast vlak voor mijn neus gaat hij over het dranghek hangen en leunt hij het publiek in. In plaats van de zanger massaal te betasten, doen wij een stap naar achteren. Andere artiesten zouden haast opgegeten worden, maar Wolf niet, zelfs niet als hij ons ertoe uitdaagt. Ik durf niet te dicht bij hem te komen. Het lijkt erop dat ik niet de enige ben.
Hij is veel groter dan dat ik dacht dat hij was. Wanneer ik hem voor me zag, dacht ik altijd aan een mager, klein jongentje, maar dan met zijn hoofd erop geschroefd. Niets is minder waar. Wolf is reusachtig lang en hij is ook niet bepaald vel over been. Het verbaast me ook telkens hoe oud hij is - zesentwintig jaar alweer. Waarschijnlijk komt het doordat er altijd naar hem wordt gerefereerd als wonderkind. Wolf is namelijk al sinds zijn zestiende muzikant - en hoe. Hij speelt piano, gitaar, viool en instrumenten waarvan ik naam nog vorm herken. Daarnaast heeft hij een fantastische, unieke stem - een stem die me ook iedere keer weer verbaast doet staan door de volwassenheid ervan. Want was hij niet eens klein jóngentje?
28 september, Paradiso, Amsterdam. Dit keer draagt hij een catsuit met grijze strepen in het motief van de Britse vlag en heef hij geen haarextentions in. Evengoed is hij bezaait met gouden glitters, die weer opdwarrelen wanneer hij wild beweegt. Opnieuw verbaast het me hoe groot hij wel niet is. Wanneer hij wijdbeens voor het publiek hurkt, kan ik hem met gemak aanraken, maar ik doe het niet. Het meisje naast me steekt wel haar hand uit en raakt heel even zijn knie aan. Ze is de enige. Als Wolf opstaat en zich omdraait, zie ik dat een ander meisje een glittertje op haar wang heeft.
Wolf weet hoe je van een optreden een show maakt. Niet alleen door zijn extravagante verschijning, maar ook door het nét iets anders spelen van zijn nummers verrast hij de hele avond. Wij kijken ademloos toe hoe hij zijn instrumenten bespeelt, hoe hij over het podium beweegt en vooral hoe hij zíngt. Ik heb zelden een artiest gezien die zo'n goede show gaf en tegelijkertijd zulke mooie muziek kon maken.
Dan begint hij te praten. Hij vertelt over hoe het was om achttien jaar te zijn, over de mentaliteit van Amsterdammers, over zijn verleden als prostituee - dat laatste is volgens mij als grap bedoelt, maar met Patrick Wolf weet je dat nooit zeker. Hij klinkt werkelijk leuk en aardig, aardig en leuk. En hij lacht veel. Als hij lacht, begrijp ik weer waarom ik hem altijd misplaatst voor een jongetje - hij ziet er ineens heel anders uit. Hij oogt wat verlegen, onschuldig, de blik in zijn ogen is zo verschillend van wanneer hij performt. We juichen hem toe. Hij speelt zijn laatste nummers. Wanneer hij tijdens het zingen dramatisch op de rand van het podium gaat liggen, reiken er een stuk meer handen naar zijn lichaam dan voorheen. Ik steek voorzichtig mijn wijsvinger uit en prik in zijn reusachtige bovenarm.
Ha! Na maanden (jaren?) googelen, surfen naar floortjezwigtman.nl en nog maar eens googelen, vond ik vanmorgen een bericht in mijn hyves-inbox; Spiegeljongen is af! Nou ja, af - de schrijfster heeft het naar haar uitgever gestuurd en daar zal dan nog wat aan het manuscript geknutseld worden. Feit is: in! februari! 2010! komt! het! laatste! deel! van! een! groene! bloem! uit!
(één maand na mijn verjaardag, jammergenoeg)
Verdomme, ik ben sinds Harry Potter (en toen was ik twaalf) niet meer zo opgewonden voor het verschijnen van een boek. Voor wie de bovenstaande alinea niets zegt; Spiegeljongen is het derde deel van de Een groene bloem-triologie van Floortje Zwigtman, die draait om Adrian Mayfield, een jongen die tegen het einde van de 19e eeuw "aan de verkeerde kant van Londen geboren is". In het eerste deel, Schijnbewegingen, ontdekt hij zijn homoseksualiteit en komt hij zowel in de herenprostitutie als in de kunstzinnige elite rondom Oscar Wilde terecht. In twee totaal verschillende werelden die hij liever van elkaar gescheiden houdt, dus. Tel hierbij op dat homoseksuele praktijken vorige eeuw nog streng verboden waren en dat Adrian zijn beroep en voorkeuren dus verborgen moet houden, en je hebt het recept voor Problemen. Dit weerhoudt hem er niet van gewoon door te gaan met zijn leven; in Tegenspel is hij verliefd en Hij ook op hem. Maar dan komt Oscar Wilde in opspraak; de schrijver wordt beschuldigt van sodomie en moet wellicht de bak in. Adrians geliefde twijfelt; is dit stiekeme gedoe het allemaal wel waard? Kan hij niet beter trouwen met een aardig meisje en een hele bunch kinderen krijgen, net zoals iedereen van hem verwacht?
Tot zover boek één en boek twee. Na het lezen van nummer drie zullen we eindelijk weten hoe het met Adrian afloopt. Net als alle andere lezers hoop ik dat hij gelukkig wordt - want tenslotte, "alles wat hij wilde, was een geweldig leven." Niets meer, niets minder. Na al die rotzooi (en door zo'n ontzettend leuk, origineel personage te zijn) verdient hij niets anders. Bovendien: ik kan dan ook weer rustig slapen.
"Maar Lisa, nu weet ik nog steeds niet wat er gaat gebeuren in Spiegeljongen!" Kijk hier maar of op de officiële site van Zwigtman - waar overigens ook een fragment van het nieuwe boek online staat -, want: ik weet het ook niet!
Studenten drinken alleen maar bier? Nou, deze niet hoor, deze drinkt enkel Vifit, Optimel en Goede Morgen!, minstens vier keer zoveel als de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid. Dankzij mij is de omzet van Campina sinds begin dit jaar minstens verdriedubbeld en je zou denken dat mijn weerstand net zoveel is gegroeid, maar nee hoor; ik zit momenteel thuis met een blaasontsteking en een verkoudheid waar je u tegen zegt. Typisch gevalletje van een overdosis gezondheid? Morgen begin ik met mijn bier-dieet.
Waarschijnlijk komt het doordat er de laatste maanden zoveel veranderd is, of doordat ik het zo druk heb (heette dat geen tautologie?), dat ik de laatste tijd zo achterlijk nostalgisch ben. Ik hoef maar één beeld voor me te zien, één liedje te horen en ik ben weer terug bij de tijd toen ik negen jaar was en op de bank in onze oude huiskamer de Griezelbus las terwijl mijn vader macaroni kookte. Het was zaterdag en hij draaide Sting - in mijn herinneringen is het altijd weekend en we draaien altijd Sting. Mijn moeder was boven met mijn zusje en na het avondeten ging ik met mijn broertje met de barbies spelen. Nog een paar weken, en dan kwam Sinterklaas weer in Nederland.
Tegenwoordig heb ik de Griezelbus binnen een uur uit en is zelfs mijn zusje al bijna te oud om met barbies te spelen.
Ik ben de enige in dit gezin die onze goeie ouwe Sting nog wel eens opzet, om me even terug te wanen in die tijd waarin ik niets anders deed dan spelen en griezelboeken lezen. Heel even dan - daarna wil ik weer naar PJ Harvey of naar the Ark luisteren. Hoe graag ik ook herinneringen aan vroeger ophaal, mijn eigen muziek is toch net iets leuker. En zo hoort het ook.
PS. het is wel grappig dat uitgerekend Sting (of all artists) mijn interview with the vampire-liefde deelt en er zelfs een nummer over heeft geschreven. Dit heeft niets met het bovenstaande verhaal te maken, naar ik moest het even kwijt.
Op het moment dat je je meer identificeert met carrièrevrouwen van veertig die al één of meerdere scheidingen achter de rug hebben dan met studenten van twintig, dan is het misschien toch het moment om te besluiten iets minder vaak de Linda. van je moeder af te pakken.
(Maar hij is zo leuk!)
Laatste reacties