My dreams are very close to my realities and they also pay the rent.

verstandig, verstandig

Gisteren heb  ik mijn verstandkiezen laten trekken. Toen ik wegging, vroeg de kaakchirurg of ik ze wilde meenemen.
"Nou," antwoordde ik vertwijfeld. Eigenlijk wilde ik ze niet echt, maar ergens vond ik het toch zonde om iets wat al een jaar irritant aanwezig in mijn mond zat zomaar weg te gooien, zonder het ooit goed bestudeerd te hebben.
"Ja dus," hakte de kaakchirurg voor mij de knoop door en stopte mijn kiezen in een potje. Hij had het druk vandaag.
"Kan ik ze onder mijn kussen leggen, misschien komt de tandenfee dan wel," zei ik, mezelf op dat moment heel geesig vindend. Toen Gideon later zei dat die man die grap vast iedere dag hoorde voelde ik me een beetje stom. Ach, kiezen trekken doet hij ook iedere dag, flauwe opmerkingen over kiezen horen bij de routine.
Ik gaf de kaakchirurg een hand een pakte het potje. Er zat bloed aan mijn kiezen en aan het kunstof.

Nu staat het potje voor me op mijn bureau. Het zit onder het bloed en condens en het ziet er smerig uit. Er zit ontbijtkoek tussen mijn kiezen. Ook niet heel hygiënisch, maar dan hadden ze vijf minuten voordat ik geroepen werd maar niet moeten zeggen dat ik pas over een half uur aan de beurt was.
Toch kan ik niet stoppen met ernaar te kijken. Het is fascinerend om te zien hoe die wortel zoveel langer zijn dan de kies zelf en de laatste keer dat ik een kies van verschillende kanten kon bekijken is minstens tien jaar geleden... maar het potje staat in de weg. Ik hoef ze niet.
Ik weet nog niet precies wat ik ermee moet gaan doen - het is toch raar om in de prullebak te gooien. Ik speel met het idee om er een ketting van te maken, maar eigenlijk ben ik niet het type meisje dat met tanden aan een ketting loopt en ik ben al helemaal niet het type meisje dat een naald door haar kiezen jast zodat er een kettinkje doorheen kan (mijn andere kiezen beginnen spontaan te protsteren als ik er alleen al aan denk).
Waarschijnlijk laat ik het achterlijk lang rondslingeren en gooi het dan in een opruimerige bui weer weg, zoals alles wat ik heb maar eigenlijk niet wil. Op dit moment vind ik het een beetje oneerbiedig, om zomaar ex-onderdelen van mezelf weg te gooien (god, ik begin te lijken op dat wijf uit Vochtige Streken... pas op, dat boek heeft geen goede invloed op je!). Volgende keer meteen nee zeggen, net als wanneer iemand je op de markt iets probeert aan te smeren, Lisa. Dat lukt me trouwens ook nooit.

log in or register now

Ik heb hyves, facebook, livejournal, weblog, photobucket, looklet, dailymugshot, een handvol forumaccounts en tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik overstag ben gegaan en nu ook twitter heb. Eigenlijk word ik gek van zoveel accounts - uiteindelijk is het allemaal gedateerde zelfpromotie dat maar een beetje op het web rondslingert - maar toch blíjf ik maar op registreren drukken. Beetje bang om iets te missen, anyone? Vervolgens doe ik er zeer weinig tot niets mee, dat kan ik van tevoren uittekenen, maar de vreugde bij de veelbelovende zin 'thanks for your account registration' is iedere keer zo groot dat ik er telkens weer in trap.

de schoenen van polly

Tot mijn vijftiende vond ik laklaarzen het toppunt van wansmaak. Waarschijnlijk lag de oorsprong van mijn walging in groep drie, toen ik, net als de rest van de klas, graag lakschoentjes wilde maar die van mijn moeder niet mocht omdat ze me daar te jong voor vond. Toen ik ouder werd en mezelf te stoer vond voor jurkjes en roze en andere dingen waar ik als zesjarige nog zo van hield, bleef het begrip 'lak' in hetzelfde rijtje staan als mijn andere kleuterfavorieten. Lakschoenen vond ik iets voor kleine, verwende prinsesjes die kleuterstrings van de hema droegen.

Toen had ik de schoenen van PJ Harvey nog niet gezien, natuurlijk. Ik kende pas twee van haar andere nummers en toch wist ik al dat zij mijn Ware Muziekliefde was. En ik hoefde maar een blik op haar laklaarzen te werpen om te weten dat dit paar schoenen mijn Ware Schoeneliefde was. Ondertussen zijn we al drieëneenhalf jaar verder en heb ik wel tien PJ Harvey-cd's, maar nog steeds geen laklaarzen.
Toch jammer.

De video blijft leuk. Het nummer ook.

hun fout, mijn fout

gelukkig nieuwjaar!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!111111

Over tot de orde van de dag, of eigenlijk de orde van het leven: hun en hen. Je raadt vast al waar ik naar toe wil: NAAR HET FEIT DAT NIEMAND DAT &*%#!# MEER GOED KAN ZEGGEN. Hun is bezittelijk voornaamwoord, hen is de rest, hoe moeilijk is dat? Zelfs de professoren op de universiteit gaan regelmatig de fout in, net zoals mijn moeder die als basisschoollerares toch het goede voorbeeld zou moeten geven (sorry, mam. Maar je bent wel heel lief hoor). Mijn zusje van elf, die toch ook niet achterlijk is, zegt het waarschijnlijk vaker fout dan goed en ook in kranten en tijdschriften is het dramatisch gespeld met het op de juiste manier gebruiken van hen en hun.

Tenminste, dat dacht ik.

Want nadat ik de alinea boven 'tenminste, dat dacht ik' had getypt, googelde ik nog even snel op hen en hun en kwam toen terecht op de site van onze taal. En wat blijkt? Het is helemaal niet waar dat je 'hun' alleen als bezittelijk voornaamwoord mag gebruiken - het kan ook worden gebruikt als vervanging voor een voorzetsel plus hen. Ik geef hun het boek, hij rookt hun te veel, de tranen sprongen hun in de ogen... allemaal goed! Terwijl ik altijd ik geef hen het boek, hij rookt hen te veel et cetera zei. En dat is dus fout (want: geen voorzetsel)! Ik, die altijd iedereen tot vervelens toe loop te corrigeren en bij wie de haren recht overeind gaan staan bij alleen al het waarnemen van het woordje hun, zelfs als het in mijn ogen correct is gebruikt, ik doe het al die tijd gewoon verkeerd en de rest van de wereld doet het juist - onbewust, dat dan wel, want iedereen gelooft me zo als ik zeg dat-ie het fout doet. Ik schaam me kapot. Wat is het volgende, dat je hij loopd en ik wordt correct gespeld blijkt te zijn?Voel me net een gelovige die er na jarenlang tegen de buren vertellen dat ze naar de hel gaan als ze zich niet bekeren erachter komt dat god helemaal niet bestaat. Jeetje, wat moet mijn - inmiddels terecht een hekel aan mij hebbende - omgeving wel niet van me denken als dit bekend wordt. Ik zal het hun maar niet vertellen.

neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Allereerst, voor de duidelijkheid; ik ben geen mileuridder die opgewonden raakt van nieuw bewijs van Hoe De Mensch De Wereld Verziekt, kijk-maar-naar-dat-rare-weer, maar; WAT IS DIT? Waarom schijnt de zon zo fel, waarom fluiten de vogeltjes, waarom is het zo warm en vooral, waarom ligt de H&Mgids vol vrolijke zomerkleding al op de mat? Het is pas vijf seconden winter en gisteren gleed ik bijna uit in de sneeuw. Alstublieft Moeder Natuur, gun mij nog een paar donkere dagen. Ik ben misschien één van de zeven wintermensen in Nederland, maar het is nu eenmaal december - lees: mijn beurt. Ik wil nog geen tuinfeestjes en zonnebrand en zand tussen mijn tenen. Ik ben nog niet toe aan tuinzitten en zomerhits en zonnebrillen. Ik wil gewoon kriebelsjaals en creperen van de kou.

lekker cliché

Met hakken door de sneeuw lopen is uiteraard niet zo handig, maar wie heeft ooit gezegd dat vrouwen praktisch zijn?

helaas gebeurt het me iedere keer weer

"Je hebt je hele huis opgeruimd en schoongemaakt, het konijnenhok verschoond, je nagels gelakt, kerstkaarten geschreven en verstuurd, je haar ingevlochten, je kledingkast op kleur gesorteerd, de kerstboom opgetuigd  én je hebt een boek van ruim zeshonderd pagina's gelezen. Heb je soms vakantie?"
"Nee, ik heb morgen een statistiektentamen."

naar

Eigenlijk krijg ik iedere dag wel zevenendertig nieuwe ideeën voor blogposts, maar altijd als ik eindelijk tijd/zin gemaakt heb om ze op te schrijven, ben ik ze weer kwijt. Daarom heb ik iets *kuch* revolutionairs bedacht: het opschrijfboekje! Zodat ik al mijn wildste fantasieën snel neer kan krabbelen en uit kan schrijven zodra ik mij heb ingelogd op web-log.nl. Enig probleempuntje: ik ben dat kutding kwijt. En ik heb geen flauw idee wat ik er in godsnaam allemaal op had neergekrabbeld. Heel naar is dat. Dus schrijf ik maar een post over dat ik niets weet om over te schrijven. Je mot toch wat.

ja dat weet eigenlijk niemand

Een paar weken geleden ging ik met Gideon naar een toneelstuk. Toen we na afloop nog wat gingen drinken, zagen we tot onze verbazing dat een groot deel van het publiek van onze leeftijd was. Tegenwoordig kan ik nog geen tien meter lopen zonder aangevallen te worden door een goededoelenwerver (zie ik eruit alsof ik een vast inkomen heb?), wordt er zelden naar mijn identiteitsbewijs gevraagd om mijn leeftijd aan te tonen en word ik op straat aangesproken met mevrouw. En het ergste is: ik heb last van rugpijn. Met andere woorden, ik word Oud. Leuk hoor, voor iemand van nog geen negentien die krap van de middelbare school af is. Ik ga maar alvast anti-rimpelcrème inslaan en een leuk mantelpakje kopen om te voldoen aan mijn verantwoordelijke imago.

lucy remember, the smell of that fall

Want ik wil ook in zo'n bos zijn. En dan wil ik daar ook middenin goudgele bladeren staan, zonder bang te hoeven zijn, en genieten van de schemering, van de prachtige avondschemering. En dan wil ik ook zo'n boshuis met typische boshuisinrichting, voor als ik genoeg hebben van het door de bladeren te stampen en ik in mijn houthakkerskleding op de bank wil gaan liggen.

Ik wil alleen niet alleen.